Het land van 1066
Delen

Door Bruno Loockx op 27-01-2008
Categorie: Ontdek | Trefwoorden: , , , , , , , , , , , , , ,

Het 1066Country is een land met rijke geschiedenis dat door Willem de Veroveraar zo’n duizend jaar geleden prompt op de kaart is gezet. Niet eens zover gelegen van bij ons is deze regio een lappendeken van groene dalen, betoverende tuinen, geschiedkundige parels, verlaten stranden en gezellige stadjes. Net zoals Willem de Veroveraar staken ook wij de Noordzee over, wel iets rustiger, vrediger en slechts voor vier dagen.

Het is donderdagmorgen als wij de files in Brussel achterlaten om naar Duinkerke te stevenen. Met de auto naar Calais en via de Eurotunnel ben je op ruim vier uur in Hastings. Om het reisgevoel te verhogen verkozen wij voor een oversteek per boot naar Dover. Het inschepen verloopt vlot en al snel staan we boven op het dek te genieten van de gezellige havendrukte. Aan boord is ruim comfort en tijdens de overvaart genieten we van een lekker wijntje terwijl een haast rimpelloze zee onder ons doorglijdt.

Tegen de middag hebben we afgesproken met Robin, een freelance medewerker van 1066country toerisme, in B&B The Strandhouse in Winchelsea, net voor Hastings. Later zullen we merken dat onze gids zijn streek kent tot in de kleinste details. Hij zal ons drie dagen gidsen om de ‘highlights’ van ‘het Land van 1066‘ te tonen.

Robin voert ons naar het ‘landhuis Bateman’s‘ in Burwash. Dit was het woonhuis van de wereldberoemde schrijver Rudyard Kipling die ons onder andere het prachtige verhaal leverde van ‘Jungle book’. Dit landgoed ontdekte Kipling tijdens één van zijn uitstapjes met de auto. Lees dat hij zich graag liet rijden met zijn prachtige Rolls Royce die je nog steeds kan aanschouwen in de garage. De man verloor prompt zijn hart aan dit fantastisch domein. Het huis is omgeven met een mooie tuin waar je tijdloos kan kuieren. Het interieur van de woning is onaangeroerd sinds de dood van de schrijver. Vanuit zijn werkkamer had de schrijver een prachtig zicht dat hem zeker meermaals inspireerde voor verhalen. We vernemen van Robin dat Kipling eigenlijk fabels schreef voor zijn kinderen. Later werd het landgoed door de weduwe geschonken aan de’National Trust‘. Een vereniging die zich inzet voor het behoud van waardevol patrimonium. En laat ze dat nu net in overvloed hebben hier in het Land van 1066!

Langs kleine baantjes omzoomt met kaphout rijden we naar Battle dat we nog kennen van onze lessen geschiedenis. We schrijven het jaar 1066 als Willem de Veroveraar de Noordzee oversteekt vanuit Frankrijk om een vreselijk veldslag (the Battle of Hastings) uit te vechten tegen de Engelsen. Een bloederige strijd die hij wint. Sindsdien staat Battle op de kaart en in alle geschiedenisboeken. Na deze bloedige daad liet de krijgsheer als boetedoening de abdij van Battle bouwen waarvan nu nog slechts de ruïnes resten. Via een Nederlandstalige (!) audiotour verneem je meer over deze legendarische strijd waar volgens sommigen het beginpunt ligt van de Engelse geschiedenis. Battle is ondertussen uitgegroeid tot een gezellig dorpje met nog authentieke Britse winkels.

Bij het verlaten van de abdijruïne merkt ons Bourgondisch oog een restaurantje op, ‘The Pilgrims restaurant’ gelegen in een oude woning. Zéér oud, merkt Robin op, het huis dateert van 1444 en is meteen het oudste van de streek. En het is er zéér lekker voegt Robin er nog aan toe, maar nogal prijzig. Vermits de Engelse pond tijdens ons bezoek een nogal stevige koers voer draaien we onze neuzen maar naar de overkant. ‘Yesterday’s World‘, een museum dat je tientallen jaren terugseint. Het museum, eveneens gehuisvest in een woning van enkele honderden jaren oud, herbergt een diversiteit van oude winkeltjes. Je loopt als het ware door straten van de jaren veertig, vijftig en zestig en kan binnenkijken bij een apotheker, kruidenierswinkel, kapper, snoepwinkel en zo meer. Het prachtige aan dit alles is dat je de hele evolutie ziet van onze dagdagelijkse boodschappen. Je kan er ook op audiëntie bij ‘Queen Victoria’. Zij schetst je interactief een beeld van de veranderingen én uitvindingen in de wereld tijdens haar regeerperiode tot en met de jaren zeventig. Yesterday’s World, zeker doen!

Teatime! Robin nodigt ons uit in Jempsons Café. Hier in Battle serveert men naast heerlijke thee ook lekkere koffie en tot onze verbazing zitten er dus veel Britten koffie te slurpen. De klanten staan keurig aan te schuiven voor het lekker ‘huisgebakken’ brood en de ‘mince pie’. Dit is een pasteitje gevuld met een mengeling van gedroogd fruit (verschillende rozijnen en appelsienenschil) en smaakt lekker zoet. Deze plaatselijke ‘high-class tearoom’ wist ondanks de overname door Jempsons zijn kwaliteit en versheid te behouden! We slenteren nog een tijdje langs de winkeltjes die allen hun identieke vitrines hebben behouden. Hier geen grote etalages met schreeuwerig posters en oogverblindende spots. Dag één zit er stilaan op en door het glooiende groene landschap worden we weer naar The Strandhouse gevoerd. Onderweg zien we aan de meeste landhuizen en boerderijen grote silo’s met spitse koepels. Dit blijken oude hopdroogschuren te zijn. Om onze eerste dag perfect af te sluiten worden we ’s avonds gastronomisch verwend door Mary. Wie zei daar dat men in Engeland niet lekker kan koken? Wij alvast niet meer.

Op vrijdag staat een bezoek aan Hastings op het programma. We starten onze tocht in het oude Hastings aan de haven. Stel je daarbij geen Zeebrugge of Oostende voor want hier liggen de vissersloepen op het strand. We zullen later nog vernemen dat ook hier het vissersleven hard labeur is. Hastings is de grootste en nog één van enige ‘droog’ havens. Dit wil zeggen, dat de sloepen na de vangst op het strand worden getrokken. Een andere dergelijke haven zou zich in Portugal bevinden weet Robin. Net naast de haven bevindt zich een café met terras met zicht op zee. Fish&chips mate? vraagt de waard, we passen, het is amper 10uur in de voormiddag. Robin vertrouwt ons toe dat je voor de beste ‘Fish&chips‘ bij de ‘Mermaid’ moet zijn en voor gedroogde of verse vis in de kleine zaak ernaast. Drooghokken voor de vis en halve vissersschuiten sieren de haven. Die halve boten staan rechtop en hebben een tweede leven als winkeltje of magazijn. Maar, die doorgezaagde sloepen blijken nog restanten te zijn van de smokkelperiode. Betrapte smokkelaars zagen hoe hun boot in tweëen werd gezaagd en rechtop gezet ter schande en afschrikking. Een bezoek aan het vissersmuseum loont de moeite en geeft een idee over het harde vissersleven van vroeger tot nu. Op een groot beeldscherm is te zien dat de jaarlijks bootrace met de vissersschuiten een aanrader is om te beleven.

Hoog boven ons bevindt zich een vuurtoren waar je naartoe kan met één van de twee steilste kabelspoorlijnen van Groot-Brittannië. Er zijn zelfs twee vuurtorens in Hastings. Die tweede staat aan de kustlijn en wanneer de schipper destijds zijn sloep op één lijn navigeerde met beide vuurtorens wist hij dat Hastings pal voor hem bevond. We slenteren door de kronkelende nauwe straatjes van ‘Old Town’ en merken dat er nog veel zeer oude maar mooi gerenoveerde woningen te zien zijn. Robin maakt ons attent op metalen plaatjes tegen de gevel. Dit blijken oude insignes te zijn van verzekeringsmaatschappijen zodat men bij brand wist welk brandweerkorps te verwittigen. Namelijk had vroeger elke maatschappij zijn eigen brandweerdivisie. Een ander opmerkelijk item, vele glazen van het oude raamwerk van de huizen lijken stuk te zijn. Helemaal niet weet Robin weeral, glas was vroeger een kostbaar product en werd daarom tot het laatste stukje van de productie gebruikt. Dat laatste glas heeft dikwijls een tuit of een bel in het geheel maar werd toch in het raam geplaatst. In de hoofdstraat van ‘Old Town’ vind je vele mooie antiek en boekenwinkeltjes. Ook kunstenaars hebben het hier naar hun zin en je ziet bijgevolg steeds meer kleine kunstgaleries verschijnen.

Van het wandelen begint onze maag stilaan te knorren en we besluiten in het boekenrestaurant ‘The Bookshop Cafe’ te lunchen. The Bookshop is een tweedehands boekenwinkel met een kleine Thaise keuken. Wij bestellen een knapperige Thaise sla met kip en verfijnde heerlijke pindasaus. De uitbater heeft geen alcoholvergunning, maar je bent vrij je eigen wijn of bier mee te brengen. Ondertussen vernemen we dat Hastings eigenlijk de geboorteplaats is van de televisie die reeds werd uitgevonden door John Logie Baird in 1923.

Voldaan kuieren we naar het nieuw gedeelte van Hastings om een kijkje te nemen rondom het stadhuis en bureau van toerisme. Aan het plein van het stadhuis zien we een beeld staan van een cricketspeler die een bal wegslaat. Maar waar is de bal vraagt Robin? We denken dat het om een geintje gaat maar plots valt ons toch de bal op tegen een gevel. Waarom? Vragen we. Anders zou het beeld niet compleet zijn, een bal hoort tot het cricketspel. OK zeggen we, typische Britse humor denken we. Onze tocht vervolgen we naar St. Leonards dat eigenlijk versmelt is met Hastings. Aan de zeedijk is het rustig en brede pleinen zijn omzoomd met prachtige boulevardhuizen in Victoriaanse stijl. Eén van die pleinen noemt ‘Oudenaarde walk’, dit ter ere van de verbroedering met Oudenaarde. Ter kennismaking doen we de wandeling van de architect die een mooi beeld geeft van het multiculturele karakter van de stad. Van ver zien we ‘the Boathouse’ een appartementsblok waarvan één zijde is gebouwd in de vorm van een boot. De boulevard aan de dijk ligt er verwaarloosd bij maar jonge artistiekelingen maken hier hun opkomst wat de boel duidelijk doet herleven. Onder de boulevard kan je in de windvrije wandelgangen op één van de banken genieten van het zicht op de zee.

Hastings heeft een tweede kabelspoorbaan en met de West Hill Lift schieten we als het ware omhoog. We nemen een kijkje in de ruïnes van ‘Hastings Castle‘, het eerste Normandische kasteel op Engels grondgebied gebouwd door William de Veroveraar. Van hieruit heb je een mooi panoramisch zicht over de stad. Enkele donkere wolken vormen zich in de lucht en een regenbui kondigt zich aan. Ideaal moment om de ‘Smokkelgrotten‘ te bezoeken. Diep onder de westelijke heuvels is een waar doolhof van tunnels, grotten en gangen. Een interactief spel, levensechte figuren en bloedstollende verhalen brengen de smokkelaars weer tot leven.

Eenmaal terug buiten is de zon weer van de partij en Robin wil ons meenemen naar iets wat wij hier niet zouden verwachten. Hij brengt ons naar’Carr Taylor Vineyards‘ in Westfield waar we heerlijke wijnen mogen degusteren. Na het proeven zijn wij niet verrast als we horen dat de wijnboer reeds vele ‘Franse’ prijzen heeft gewonnen. Gewoon subliem. Als toemaatje mogen we ook nog de schuimwijn proeven. Heerlijke belletjes strelen onze tong. Maar door de dure Britse Pond niet goedkoop naar Belgische normen.

Op de terugweg tekent een onbeduidend torentje zich af tegen de horizon. Het blijkt één van de bouwwerken te zijn van de excentrieke ‘Mad Jack Fuller‘. De parlementariër en filantroop die in 1834 op zevenenzeventig jarige leeftijd stierf was bekend voor zijn gok, eet- en drinkverslaving. Voor een weddenschap dat hij de kerktoren van Brightling uit zijn bed kon zien liet de man op één nacht een toren temidden van de velden bouwen. Jack Fuller staat bekend voor zijn ‘follies‘ en liet nog andere structuren optrekken zoals een tempel, een obelisk en onder andere zijn eigen piramide.

De zaterdagochtend baadt in een typische motregen. We hebben besloten een ritje te maken met een stoomtrein van de ‘Kent & East Sussex Railway‘. De mooi gerestaureerde wagons dateren uit Victoriaanse tijden. Het weer is deze keer geen spelbreker maar creëert een sfeer waarin we ons gedurende twintig kilometer wegdromen in vervlogen Britse nostalgie. Het eindpunt brengt ons haast in de schaduw van ‘Bodiam Castle‘. Het is één van de weinige middeleeuwse kastelen met een slotgracht in Engeland. Via ronde trappen kan je naar de kantelen voor een rondwandeling en je ontdekt er verscholen hoekjes. Het kasteel geeft een goed beeld over het leven in de riddertijden.

In de namiddag bezoeken we Rye, een goed bewaard middeleeuws stadje op een heuvel waar het soms moeilijk wandelen is over de door de tijden gesleten kobbelstenen (afgeronde straatstenen). Je start je bezoek best in het kantoor voor toerisme waar een miniatuur voorstelling je informeert over de geschiedenis van de stad. In één van die nauwe steegjes bevindt zich het ‘Mermaid Inn‘ Hotel, het op één na oudste hotel van Groot Brittannië. Hier passeerden al vele beroemdheden en dat laat zich merken aan de prijzen. Voor buitengewone vergezichten gaan we naar de kerk alwaar we de kerktoren beklimmen. Plots horen we de klokkenluiders, in Rye de ‘Quarter boys‘ genoemd omdat ze telkens de klokken luiden een kwartier voor en na het uur. Soms toch rare jongens die Britten. Voor de ‘Sussex cream tea‘ at 4 o’clock, gaan we Fletcher’s house binnen. Dit is het oude huis van de vermaarde schrijver. We nestelen ons aan de open haard en doen ons tegoed aan de lekkere ’scones’ (kleine ronde cakejes) en warme (huis)chocolademelk.

Voor onze laatste dag plannen we een uitwaaiwandeling op één van de uitgerekte stranden. We kiezen voor een wandeling tussen Winchelsea beach en Cliff end. We komen niet één levende ziel tegen, de meeuwen niet meegerekend. De kust is hier ruig en verlaten net zoals Robin ons beschreef. Hier kan je nog echt het hoofd leegmaken op verlaten stranden wat op onze Belgische stranden niet denkbaar is.

In totaal hebben we vier dagen in het land van 1066 opgetrokken. Voldoende om er even tussenuit te zijn, te genieten van lange strandwandelingen, prachtige tuinen en geschiedkundige parels. Maar om het gehele patrimonium te ontdekken is dit onvoldoende. Voor ons zeker een reden om terug te komen.

Robins tips
Tuinen genieten de meeste aandacht van Robin.
Daarom voeren deze ook de top van zijn favorieten aan.

Favoriete pub, tea room en restaurant;

  • The Queens head inn te Icklesham. Pub met eetgelegenheid, terras met wijds zicht
  • Fletcher’s house (Tea Room sinds 1932), Lion street 2, Rye
    Geboortehuis van schrijver John Fletcher (1579-1625)
  • Wild Mushroom Woodgate House, Westfield Lane, Westfield

Wat is er nog meer te doen?
In het Land van 1066 is teveel te ontdekken om zo maar even op te noemen.
Enkele mogelijke aanraders zijn;

Evenementen in Hastings en omstreken

  • Mei : Jack in the Green festival of Morris Dancing
  • Augustus : Hastings Old Town festivals met de jaarlijkse bootrace
  • Oktober – november : Bonfires in verschillende steden en dorpen(vreugdevuren)
  • Voor meer informatie en de juiste datums zie de website van 1066Country

Eten en drinken
In Hastings Old Town is George street ‘the place to be’ voor een lekker avondje uit.
Een keuze te over aan kleine gezellige en lekkere restaurantjes.

  • The Pilgrim restaurant, High street 1, Battle
  • Jempson’s café, High street 78, Battle
  • The Mermaid, Rock-a-Nore Road 2, Old Town Hastings
  • Latham’s Brasserie, George Street 63, Old Town Hastings
  • The Bookshop Café, George Street 32, Old Town Hastings
  • The Diner, George Street 61, Old Town Hastings
    Trendy lunchadres in oude apotheek
  • St. Clements restaurant, Mercatoria 3, St. Leonards On Sea

Overnachten
Wij verbleven in B&B The Strandhouse dat een perfecte uitvalbasis is voor het verkennen van 1066Country

Er naar toe

Met de wagen
Wij kozen voor een overzet met Norfolkline Ferries vanuit Duinkerke.
Zie ook : Samen er even tussen uit met Norfolkline / Krokustijd met Norfolkline

Vanuit Oostende kan je met TransEuropa Ferries naar Ramsgate.

Wie iets verder wil doorrijden kan in Calais kiezen tussen volgende mogelijkheden

Met de trein
(reistijd ongeveer 3u36 / info via NMBS)

  • Neem de Eurostar vanuit Brussel-Zuid tot in Lille
  • Overstappen op de Eurostar Paris Nord tot in Ashford (Kent)
  • Overstappen en de trein nemen naar Hastings (stopt op diverse locaties)

Meer info

Tekst : Bruno Loockx
Foto’s : toerisme 1066Country en Bruno Loockx

Bruno Loockx
  • Deze fervente fietser verkende de grenzen van België, ontdekte de Straffe cafés en proefde van de Straffe streekbieren. In de artikels van Bruno Loockx lees je mee over de schouders van deze straffe levensgenieter en gunt hij je een kijk op zijn avonturen in ons land en ver daarbuiten.
  • Bruno Loockx schreef reeds 187 artikels voor Reisreporter.
  • De andere berichten van Bruno Loockx

Gerelateerde Artikels:

Commentaar

Schrijf een reactie

terug naar boven